Luca Quintavalle - Italian Contemporary Music For Harpsichord (2 CD)

Een feestmaal van eerste opnamen, hoogst originele werken en componisten die buiten hun geboorteland Italië weinig bekend zijn in een nieuwe opname van een van de meest avontuurlijke klavecinisten van vandaag. De neoklassieke componisten van het Parijs van de jaren '20 behoorden tot de eersten die het klavecimbel als 'modern' instrument nieuw leven inbliezen, geïnspireerd door de opzwepende beweging van de 'oude muziek' bij musici als Nadia Boulanger en Wanda Landowska. De naoorlogse modernisten vonden er echter weinig heil in en pas in de laatste decennia, niet in het minst dankzij het vakmanschap en de verbeelding van virtuozen als Elisabeth Chojnacka, Mahan Esfahani en Luca Quintavalle, is het klavecimbel weer net zo'n levensvatbaar en respectabel instrument voor nieuwe muziek geworden als het was in de tijd van d'Anglebert en Couperin. De vroegste stukken op dit overzicht van moderne Italiaanse muziek voor klavecimbel dateren inderdaad uit 1988: Mordenti en Neumi van Ennio Morricone, doyen van de film en in het bijzonder van de spaghetti western componisten, maar wiens opleiding door en door klassiek was. Mordenti in het bijzonder, gevormd door twee in elkaar grijpende chromatische canons, verdient bredere aandacht. Veel andere werken spelen zowel met de geschiedenis van het instrument als met zijn sonoriteiten, zoals Rumbling Gears, een hyperkinetische toccata van Sylvia Colasanti, en een Ricercare van Fabio Vacchi. Scarlatti is de inspiratiebron voor een ander stuk van Vacchi, evenals een sierlijke uitwerking van hetzelfde idioom door Jacopo Baboni Schilingi in Scarlet K141. De Petit Ordre van Carlo Galante keert expliciet terug naar de wereld van Couperin maar nu getint met moderne Quando il passato era ancora presente door harmonieën om een verloren wereld op te…