Komodo

Op hun zinderende albumdebuut gaat Komodo tot het gaatje en er voorbij. De naam van deze band hint niet voor niets naar verre streken. Het vijftal maakt namelijk naar eigen zeggen vintage exotic rock-‘n’-roll. Hun debuutalbum zindert van de onvervalste rock-‘n’-roll die stevig is geworteld in de fifties, sixties en seventies, maar extra op smaak wordt gebracht met stijlelementen (en instrumenten) uit verre windstreken. Exotisch, dus. Denk aan: surfrock, woestijnblues, rumba, Indiase raga. Komodo grijpt de luisteraar bij de lurven. Dit is muziek voor en door liefhebbers van het onalledaagse en de verlokkingen van de nacht, van de jacht en de roes, van tot het randje gaan en er voorbij, van keihard party-en tot de vogeltjes gaan zingen. Muziek die stuitert, deint, bruist en sleurt. Waar de fun en de levenslust van afspat. Muziek die altijd uitgaat van de groove. Gemaakt met de hersenen, maar steevast met de bedoeling om je heupen en oerdriften te activeren. Tegelijkertijd is de band ook zeker niet blind voor de realistische kanten van de nacht. De tien songs op dit debuutalbum spelen zich allemaal af in het schemergebied tussen nacht en ochtend. De paar uur waarin de roes van de nacht plaatsmaakt voor het confronterende daglicht. Als chroniqueur van het nachtleven laveert hij tussen Springsteen, Alex Turner en Herman Brood. Escapisme en hedonisme vormen de drijfveren in het duister, maar het besef dat er een tol moet worden betaald als het weer licht wordt is nimmer ver weg. Komodo zoekt de schaduwzijde van het uitgaansleven op. Aan zwaarmoedigheid of zelfmedelijden doet hij niet, wel aan zelfrelativering, ironie en kleurrijke personages, zoals bijvoorbeeld het zelfdestructieve meisje Kathy in Things, de enige ballad van het album. In het nummer 44 Calls, een broeierige…