Azaptan Azbe: Kürsüden Kıyıya

Bu roman, yaşanmış olaylardan değil; yaşanabilecek hâllerden beslenerek yazıldı. Anlatılan kişiler, mekânlar ve zamanlar bire bir karşılıklar taşımaz. Burada amaç tanıklık sunmak değil, bir insanın başına gelen karşısında nasıl yavaş yavaş değiştiğini izlemek. Bir çöküş her zaman bağırarak gelmez. Bazen hayat aynı şekilde devam ederken, insanın içindeki düzen çözülür. Bu kitap, o çözülmenin aceleyle toparlanmadığı, öğütle kapatılmadığı bir sürecin kaydını tutma çabasıdır. Romanda geçen hukukî süreçler, bire bir bir dosyanın kronolojisi olarak değil; benzer dönemlerde yaşanmış çok sayıda tecrübenin edebî bir yoğunlaştırması olarak düşünülmelidir. Buna rağmen anlatının gerçeklik duygusunu korumak için yargılama yolları, başvuru aşamaları ve ailelerin yaşadığı sosyal sonuçlar romanın imkân verdiği ölçüde görünür kılınmıştır. Anlatıda bilinçli olarak açıklanması beklenen bazı boşluklar vardır. Çünkü her şeyin anlaşılır olması, her şeyin taşınabilir olduğu anlamına gelmez. Bazı şeyler ancak sessizlikte yerini bulur. Bu metnin iddiası haklılık değil. Teselli hiç değil. Eğer burada bir çağrı varsa, o da şudur: İnsan, kendini savunmadan da yaşayabilir. Geri dönmeden de yürüyebilir.