Quantumanalogieën in het denken van Carl Jung.

De werkelijkheid, zoals wij die waarnemen, is slechts een dunne oppervlakte boven een afgrond van onzichtbare structuren. Enerzijds onderzoekt de kwantumfysica – met haar precieze wiskunde en contra-intuïtieve wetten – de verborgen lagen van de materie, waar deeltjes niet langer vaste entiteiten zijn, maar mogelijkheden die veranderen in het moment zelf van de waarneming. Aan de andere kant onderzoekt de analytische psychologie van Carl Gustav Jung de diepten van de psyche en verkent ze symbolen, archetypen en subtiele verbanden die voortkomen uit de geheime dialoog tussen het onbewuste en het bewustzijn. Twee werelden. Twee talen. Twee schijnbaar ver van elkaar verwijderde oevers. De kwantumfysica vertelt ons dat er onder de macroscopische werkelijkheid een veld van onzichtbare mogelijkheden beweegt; Jung herinnert ons eraan dat onder individuele gedachten en emoties collectieve patronen, archetypische wortels en universele schema's werkzaam zijn. In beide gevallen is het oppervlak niet voldoende: we moeten erdoorheen. Dit boek is geschreven met een duidelijk doel: een brug slaan. Een mentale en conceptuele brug, die de rigoureuze discipline van de wetenschap kan verbinden met de symbolische diepgang van de psychologie, waardoor een ruimte ontstaat waarin deze twee visies met elkaar in dialoog kunnen gaan zonder hun identiteit te verliezen. Deze convergentie is niet het resultaat van een poging om een parallel te forceren. Ze is veeleer het resultaat van een historische dialoog die al in de jaren veertig van de twintigste eeuw vorm kreeg. Jung voerde lange discussies met Wolfgang Pauli, een van de grondleggers van de kwantummechanica. Pauli, die in 1945 de Nobelprijs ontving, zocht bij Jung psychologische begeleiding om zijn terugkerende dromen tijdens een periode…