Emmanuel Bove - Een vrijgezel

Uit het nawoord van Kiki Coumans: Wie de titel van dit boek voor het eerst ziet – en zeker wie het werk van Emmanuel Bove al kent – zal algauw een beeld voor zich zien van een eenzame, wat sneue man die een vrij monotoon, weinig enerverend leven leidt. Misschien komt het door het wat afstandelijke lidwoord ‘een’ dat er niet direct een feestelijk beeld verschijnt van een man die energiek de ene na de andere vrouw verovert – wat overigens ook iets treurigs kan hebben. De romans van Bove (Emmanuel Bobovnikov, 1898-1945) gaan haast zonder uitzondering over een mannelijke hoofdpersoon met heel specifieke eigenschappen. Deze ‘Boviaanse’ antihelden worden gekweld door eenzaamheid en verlangen naar contact. In haar nawoord bij De liefde van Pierre Neuhart karakteriseert Mirjam de Veth, die vijf titels van de schrijver vertaalde, het Bove-personage treffend: ‘Boves romans worden doorgaans bevolkt door eenzame mannen die een grijs, onopvallend leven leiden in de grote stad. Ze dwalen door de straten en over de boulevards [...] Ze zijn aandoenlijk maar niet per se sympathiek. In hen gist een nauwelijks onderdrukte woede.’ Ze noemt Bove verder ‘een meester in het beschrijven van stunteligheid’. De vrijgezel Albert Guittard, die al jaren een wat voorspelbaar leven leidt als voortijdig gepensioneerde handelsman, voldoet grotendeels aan deze beschrijving. Toch is hij net iets minder droefgeestig, en net iets ondernemender dan zijn collega-hoofdpersonen. Hij is best wel in zijn nopjes met zijn leven; alleen een vrouw ontbreekt nog. Daar gaat hij voortvarend naar op zoek. Iets té voortvarend. Aangezien zijn liefdesvoorkeuren zo snel wisselen en de vrouwen in kwestie elkaar onderling kennen, blijft zijn opportunisme niet lang onopgemerkt. Een vrijgezel is een van de weinige romans van…