Last Night On Earth

Begin januari 2010 sloot Charlie Fink zich op in een synagoge in oost-londen om te beginnen aan het derde album van Noah and the Whale. Fink had maar weinig om mee te werken. Een paar ideeën, een schets van een nummer van tien minuten en een paar teksten. Maar dat weinige was wel het begin van iets dat zou uitgroeien tot iets speciaals, iets significant anders dan ze ooit tevoren hadden gedaan en gemaakt. De voortdurende ontwikkeling van Noah and The Whale is mooi om te volgen. Van het onbezorgde en vreugdevolle debuut Peaceful, the World Lays Me Down, via het introspectieve en stemmige The First Days of Spring naar het op 4 april te verschijnen nieuwe album Last Night On Earth. Een album waarmee Noah and the Whale tot volle wasdom is gekomen. "From the beginning I wanted to write a record that had that excitement of being young and being in the night. I think it's that naivity - that feeling that things are happening everywhere except where you are, wondering what's out there in the wide world. It's when you're on a bus, you don't know where you're heading, you don't know what's at the end of it, and you have this fantasy that whatever's at the end of it is going to be remarkable and magnificent."

Voor Last Night On Earth heeft Noah and The Whale de zwaarmoedige strijkerpartijen en beladen teksten ingeruild voor een optimistischer, meer uptempo en avontuurlijker geluid. De teksten zijn nog steeds verhalend, bijna poëtisch - getuige ook de titel, een verwijzing naar de poëziecollectie van Charles Bukowski getiteld The Last Night of the Earth - maar ditmaal is het een rijke cast aan kleurrijke en uiteenlopende karakters die de hoofdrol spelen. Deze verandering van perspectief is deels in gang gezet door de korte film die Fink regisseerde voor The First Days of Spring.…