De Ontkenning van de dood

Dit boek snijdt de kern van het menselijk zijn aan in een originele vergelijking van Kierkegaards filosofie met de analytische systemen van Freud en Jung. Daarbij wordt ook veel aandacht geschonken aan de te weinig bekende Otto Rank. Centraal staat het thema dat elke mens voor zichzelf en voor de ander een onoplosbaar probleem vormt. Hij is verwikkeld in een dualisme, weerspiegeld in de uitspraak dat zijn bestaan zowel een god als een worm in zich bergt. Enerzijds streeft de mens ernaar zich een leven aan te meten als dat van een nietschepsel dat de oorzaak van -zichzelf is, n.l, door te heersen over de dingen en de anderen. Anderzijds ervaart hij ook een volstrekte onderworpenheid aan de natuur en aan de oncontroleerbare dierlijkheid van het lichaam. Deze confrontatie van uitersten gaat hij uit de weg door een wereld var symbolen en illusies te scheppen. Klassieke religieuze structuren, intellectualisme, sociale spelletjes en psychotherapie dienen als een netwerk om het groteske lot te maskeren van het lichaam, dat door de dingen wordt beheerst, dat vervalt en in de dood verdwijnt. Becker laat zien hoe reeds het opgroeiende kind zich als de oorzaak van zichzelf moet gaan beschouwen. En hoe-vege ziekten, neuroticisme, politieke utopieën zowel als seksuele aberraties begrepen kunnen worden vanuit één principe: het Wen in het vinden van passende en nieuwe symbolen. De mens blijft hopeloos in zichzelf verstrikt en zal op deze manier zijn oorsprong noch zijn toekomst vinden. Het boek is een verhelderende synthese van mensvisies uit aktuele psychologieën en theologieën. Het is duidelijk de neer~ slag van een persoonlijk doorleefd gevecht om inzicht te verkrijgen in de overeenkomsten en verschillen bij de grote freudiaanse en neo-freudiaanse psychologen,. bij existentialisten…