Various Artists - Italian Cello Sonatas (6 CD)

De oorsprong van de cello als solo-instrument, en van het soort solorepertoire dat in deze set is opgenomen, ligt in de geleidelijke emancipatie van de cello van zijn functie als voornamelijk ondersteunende, begeleidende bas. Dit proces begon in de tweede helft van de 17e eeuw, eerst in Napels en daarna verder weg in de Italiaanse provincies en vorstendommen. Toch zou de cello in de loop van de 18e eeuw een ongelijkwaardige rivaal van de viool blijven, zowel expressief als technisch, waarbij de virtuositeit van de lage snaren zich concentreerde op de steeds meer verouderde viola da gamba (Marin Marais in Parijs en vervolgens Carl Friedrich Abel in Londen). Tegen de tijd van het 'Ottocento' (19e eeuw) was opera de dominante kracht in de Italiaanse muziekcultuur, met bel canto componisten als Rossini en Donizetti die een publieke eetlust voor opera creëerden die de prestaties van Italië's muzikale zonen in andere genres overschaduwde. Sommige van deze componisten die hun energie richtten op instrumentale muziek, zwommen tegen het operatij in en bleven in hun geboorteland, terwijl anderen een thuis vonden (of gedwongen werden er een te vinden) in het buitenland. Giuseppe Martucci (1856-1909) is iemand die bleef. Hij was een begenadigd pianist die het operapad omzeilde en muziek schreef met een soort vloeiende synthese van Italiaanse lyriek en een Duitse, dialectische benadering van vorm die een vroeg hoogtepunt bereikte in zijn Cellosonate uit 1880. Toch spoorde Martucci, als leraar compositie in Bologna en daarna Napels, de tiener Alfredo Casella (1883-1947) aan om in het buitenland te gaan studeren. Casella's vader was cellist en zijn moeder pianiste. Verschillende andere naaste familieleden waren cellist en zijn peetoom was Alfredo Piatti. Het is dan ook logisch dat…