Mantis

Eric Heyman MANTIS Het wijfje van de mantis - de bidsprinkhaan - heeft de neiging het mannetje te verorberen na de paring. De medeschepper van haar nakomelingen wordt zo tegelijk haar offer en haar voortbestaan. In de titelcyclus van deze bundel trekt Erik Heyman een parallel met deze paradox, en beschrijft hij de haat-liefdeverhouding tussen beeldhouwer en beeld, tussen dichter en gedicht, tussen man en vrouw. De fascinatie van de ene voor de andere leidt tot schepping én vernietiging, tot leven en tot dood. Eros en Thanatos ontmoeten elkaar op indringende wijze. De hele bundel leidt en verleidt naar deze apotheose, en gaat tewerk zoals de wijfjesmantis zelf: schijnbaar roerloos maar verleidelijk, aanminnig of verstild, wordt het breekbare landschap - dat van de jeugd, van de vriendschap of van de vergankelijke schoonheid - uitgetekend en verkend. Na de fascinatie, de bezwering, sluiten de scharen zich vastberaden om de lezer, zowel op vlak van inhoud als van stijl, om hem ten slotte in te wijden in een beeld van haar waar niemand nog aan went. Erik Heyman (1960) is natuurkundige en leraar. Mantis is zijn vierde bundel. Hij publiceerde in verscheidene toonaangevende literaire tijdschriften, en geeft regelmatig lezingen over eigen werk en over poëzie.