Cesare Pavese

Pavese lezen is een feest betreden. Tal van stemmingen slaan je tegemoet. Hier viert men zijn jeugd, daar kijkt iemand eenzaam toe, weer ergens anders doet een verlegene pogingen het leven te grijpen door een vrouw in de ogen te zien. In zijn literaire werk is Cesare Pavese de meester van de melancholie, maar in zijn persoonlijke leven kon hij zijn donkere zijde zelden meester worden. Op tweeënveertigjarige leeftijd pleegde Pavese zelfmoord, volstrekt vereenzaamd. Hij zag geen ander perspectief meer dan op te gaan in de stilte waar hij altijd zo van had gehouden. De stilte die hij in de natuur aantrof, rijk en vol mogelijkheden, zo anders dan de stilte tussen de mensen, die hij als grote nederlaag ervoer. De romans, verhalen en gedichten van Pavese zijn het resultaat van een krachttoer. Telkens weer liet Pavese hoop bloeien op karige grond, sloeg hij vuur uit armoedige stenen. Pavese was dan wel een eenzame man, toch zijn er fascinerende foto's van hem. Pavese in de mythische streek va