Een opiumliefde – Robert Desnos

In 1943 publiceert Gallimard een onverwachte roman van de surrealistische dichter Robert Desnos die het leven beschrijft van een aantal mannen en vrouwen die niets met elkaar gemeen lijken te hebben, noch qua klasse, noch qua smaak. Al deze personages hebben maar één ding gemeen: drugs. Geleidelijk worden deze mannen en vrouwen voorgesteld, te beginnen met de hoofdpersoon met wie Desnos zich identificeert, Antoine Maison. Hij opent de roman met een bijna dromerig verhaal uit zijn militaire diensttijd in Marokko. De groep flaneert rond een zeer mooie, rijke, verslaafde jonge vrouw, Barbara Durand, en het is uit liefde voor Barbara, om haar elke avond te kunnen zien, dat Antoine aan de opium geraakt. In Barbara herkennen we Yvonne George, de muze en (non)geliefde van Desnos, die in 1930 verzwakt door de excessen van haar levensstijl en vooral door haar drugsgebruik aan tuberculose zal overlijden. De roman is een genadeloos portret van de Parijse drugsscene in die tijd, een universeel portret in de ogen van Desnos. Desnos schreef erover: Het is het verhaal van een groep jongeren die menen dat opium een remedie tegen hun karakterzwakte is. Ze mislukken allemaal. Sommigen sterven een gruwelijke dood, anderen belanden in een krankzinnigengesticht.