Te Zoeken In Deze Angstige Eeuw

Bestond er aan het einde van de negentiende eeuw een origineel decadentisme in de Nederlandse literatuur? J.D.F. van Halsema beantwoordt deze vraag in de uitgebreide versie van zijn oratie bevestigend. En niet enkel in de sensitivistische poezie van Gorter. In een verrassend betoog dat loopt van Van Deyssel via Van Eeden, Diepenbrock, Henriette Roland Holst, Leopold naar Verwey en Van Eyck wijst hij op de sporen van decadence-voorstellingen in de Nederlandse poezie rond de vorige eeuwwisseling. Door de centrale voorstellingen van de, overwegend Franse, literaire decadence te demonteren en te verfijnen slaagt Van Halsema er in de kernelementen van het decadentisme zichtbaar te maken in de Nederlandse poezie van het fin de siecle. Hij laat in zijn rede tevens zien dat het voornamelijk de negatieve reacties op het buitenlandse decadentisme zijn die beeld en zelfbeeld van de Nederlandse poeziekritiek in deze periode hebben bepaald.