De gamer

De gamer heeft een console, of een pc, of allebei, en alles wat je erbij zou kunnen kopen is al overwogen. Wat overblijft zijn de dingen die ze zelf uitstellen: het randwerk, en wat versleten is.

Een draadloze muis van 55 gram is zo licht dat je hem vergeet, en de accu houdt het langer vol dan de speler. Voor wie op de pc speelt is dit het eerste wat versleten raakt en het laatste wat vervangen wordt. Meer muizen.

Een compact toetsenbord met optische schakelaars is zestig procent van een toetsenbord, en de toetsen reageren op hoe diep je ze indrukt. Wat wegvalt is ruimte die de muis krijgt.

Voor de console: een controller in zilver. Dezelfde als degene die erbij zat, in een kleur die er niet bij zat. Tweede controllers gaan altijd het eerst kapot, dus een mooie is geen overbodige. Meer controllers.

Wie het serieuzer neemt, krijgt een controller met een eigen schermpje: de sticks zijn te verwisselen, de knoppen te programmeren, en het display zegt welk profiel er aanstaat. Meer controllers.

Een gamestoel kantelt, steunt de rug, en ziet er precies uit zoals de rest van de kamer wil dat hij eruitziet. De keukenstoel gaat terug naar de keuken.

En als je echt niet weet wat ze spelen: een maand toegang tot een bibliotheek aan spellen. Honderden spellen die ze nog niet hebben, wat beter is dan één dat ze misschien al hebben. Meer gamecards.

Voor wie op de Switch speelt: een standaard voor de Switch 2, met twee usb-poorten en een hoek die je zelf kiest. De console staat op tafel in plaats van in een hand. Meer spelcomputerhouders.

En één spel dan toch: een spel waarin je klein bent en alles groot. Drie uur bang zijn in een wereld van reuzen, en dat is precies de bedoeling.