Aldus Sprak Het Vaticaan

Elk archief is een begraafplaats: het verbergt niet alleen boeken, maar ook hen die ze begroeven. Er is geen archief dat niet brandt - er zijn alleen branden waarover niemand spreekt. In het Vaticaans Archief werden branden nooit geregistreerd. Wanneer de historicus Sinan Arslan afdaalt in het Vaticaans Apostolisch Archief, vindt hij een handschrift dat vijftienhonderd jaar verborgen bleef. Op elke bladzijde staat een enkel woord: Anhar - in het Aramees "rivier", in het Syrisch "licht", en in de mandeese overlevering de zuivering zelf. Het is de verzwegen stam van het Koranwoord wa-nhar, dat geheimzinnige woord uit de kortste soera van de Koran, waaraan men eeuwenlang een vreemde betekenis heeft opgelegd. Toch is een woord niet verplicht zich te schikken naar de betekenis die het wordt opgedrongen. Wat Sinan in dat broze schrift ontdekt, is het spoor van een gemeenschap die zichzelf de Hoeders van Anhar noemde - de wachters van het stromende water. Een overlevering zonder middelpunt, die al vóór Rome, vóór het christendom bestond en de doop in stromend water bewaarde. Op het Concilie van Nicea in 325 werd zij buitengesloten, tot ketterij verklaard, uit de orde verbannen. En vanaf die dag vluchtte zij: voor Rome, voor de kruisvaarders, voor de Ottomanen - en ten slotte voor de moderne wereld. Deze roman volgt het spoor van een vraag van vijftienhonderd jaar oud: waarom keert de macht zich in elk tijdperk tegen hetzelfde doel? Van het Concilie van Nicea tot het hof van de Omajjaden, van de hadithkamers van Bagdad tot de kronieken van de kruistochten, van het Constantinopel van Mehmed tot de puinhopen van Irak in 2003: de methode verandert, het doel blijft hetzelfde. Want de macht staat altijd tegenover hetzelfde - een overlevering zonder middelpunt, die de tempel, de…