Planken Wambuis en Het Deelerwoud

Twee boeken in een schuifdoos: Planken Wambuis – Wild en bijster land (2013) én Het Deelerwoud – Wild en bijster land (2017). Samen 786 pagina's met een unieke natuurfilm van Luc Enting. Wildernis bestaat niet meer in Nederland. Hoe hard we ook zoeken naar ongerepte natuur, overal zijn de sporen van menselijk ingrijpen zichtbaar. In dit boek zwerven we rond door Planken Wambuis, een ruig gebied op de Veluwe waar de tekenen van menselijke aanwezigheid verder weg zijn dan elders. Wat kan zo’n gebied ons leren over de waarde van de natuur en de verantwoordelijkheid van de mens? Daarover gaat Wild en bijster land. Beide boeken zijn uiterst actueel gezien de tegenwoordige en toekomstige natuurontwikkelingen. ‘Vrijwel elke dag ben ik op Planken Wambuis. Dat is logisch, want ik woonde er, ik werkte er, ik leefde er. Meer dan twintig jaar. Met vrouw en kinderen die hier zijn opgegroeid. Hier speelden ze, bouwden hutten in bomen, zagen wilde dieren en kwamen een keer thuis met een nog stinkende hertenschedel compleet met gewei. Wat vindt Planken Wambuis daar nu zelf van, vroeg ik me wel eens af. Ze (ik noem haar ‘zij’) kent ons uiteraard, net zoals de raven die op korte afstand van mijn huis wonen, mij kennen. Planken Wambuis kent me en houdt me in de gaten, met haar engelengeduld. Wetend dat ik op een dag weer vertrokken ben, net als mijn voorgangers, net als al die anderen die hier komen, om te wandelen, te fietsen, om bij zinnen te komen, om te denken dat ze hier alleen zijn of samen. Planken Wambuis geeft. Als ze zin heeft, als zij de tijd daarvoor geschikt acht. Op een sobere wijze. Geen grote, uitbundige cadeaus, maar subtiele giften, dat past bij haar. Je moet ze alleen herkennen.’ Machiel Bosch (Initiatiefnemer van beide Wild en bijster land-boeken) Deel 1: Planken…