Od przestrzeni zajmowanej do przestrzeni autonomicznej

Ksi¿¿ka bada przestrze¿ ¿yciow¿ jako fundamentalny warunek egzystencjalny istot ludzkich w kontek¿cie rozleg¿ej in¿ynierii. Przestrze¿ nie jest rozumiana jako neutralny kontekst, ale jako biologiczno-poznawczo-emocjonalno-spo¿eczno-techniczna struktura, w której ¿ycie jest utrzymywane, przeksztäcane i rozszerzane. Kiedy przestrze¿ jest zaj¿ta przez szybko¿¿, optymalizacj¿, dane i modele predykcyjne, rytmy oko¿odobowe s¿ zak¿ócone, percepcja jest ograniczona, wolno¿¿ jest zredukowana do reakcji, a odporno¿¿ ¿ycia spada. Opieraj¿c si¿ na metodologii realistycznej filozofii cz¿owieka, ksi¿¿ka pokazuje, ¿e ograniczenie nie jest przeciwie¿stwem wolno¿ci, ale warunkiem, aby wolno¿¿ dziääa w zrównowäony sposób. Wolno¿¿ rozumiana jest jako zdolno¿¿ do fluktuacji w bezpiecznym zakresie ciäa, poznania i spo¿ecze¿stwa; a odporno¿¿ to zdolno¿¿ do powrotu do rytmu ¿ycia po b¿¿dach i niepewno¿ci. Na tej podstawie praca proponuje rekonstrukcj¿ przestrzeni ¿yciowej jako praktyki egzystencjalnej: otwarte, rytmiczne, elastyczne granice, szanuj¿ce ludzkie ograniczenia i pozwalaj¿ce ¿yciu na dalsze stawanie si¿. Nie jest to wezwanie do powrotu do przesz¿o¿ci, ale próba otwarcia nowego porz¿dku ¿ycia, w którym ludzie mog¿ ¿y¿ g¿¿boko i swobodnie.