Een wankele wereld

“Even later staan de zes overgebleven bewoners te talmen langs de waterkant, een paar staan er tot de enkels in. ‘Kom op, mannen,’ zegt Ravesloot, maar niemand schenkt aandacht aan hem; iedereen blijft in gedachten en staan waar hij staat. Dan besluiten Ravesloot en ik het water te proberen. Het wordt maar heel langzaam dieper, pas na een meter of dertig staan we tot ons middel in het water en nemen we een duik. Als ik omkijk zie ik dat de hele groep ons tot halverwege in het water heeft gevolgd. Dat beeld zal ik niet snel vergeten. Kennelijk hadden ze ons voorbeeld nodig, al lijkt het nog steeds of ze op niemand letten. Vervolgens storten eerst Jauko, dan Arno zich onbevreesd in het water. Niemand die zich stoort aan de algen die het wateroppervlak groen kleuren, geen wanklank over de modder op de bodem die tussen je tenen door omhoog glipt. Geen dingen blijkbaar waar autisten last van hebben.” flip schrameijer (1945) is socioloog en speelde in de jaren zeventig een rol in de protestbeweging tegen de toenmalige psychiatrie. Hij was medeontwerper van de Amsterdamse ggz en werkte ruim zeventien jaar bij het Trimbos-instituut waar hij promoveerde op Sociale steun (1990). De laatste twaalf jaar schreef hij als zelfstandig onderzoeker en publicist ondermeer twee boeken over de behandeling van delinquente jongeren met stoornissen, De adolescentenkliniek. Onderzoekers en behandelaars over schizofrenie (Uitgeverij Augustus, 2005) en Springzaad over de behandeling en het beleid van het Dr. Leo Kannerhuis (2003).