Gammaz

Bugün hayatımın en mutlu günü… En parlak günler sağanak yağmurlar dindikten, en bereketli yazlar şiddetli kışlar geçtikten, en mutlu ve tatlı zamanlar da çileler çekildikten sonra yaşanır. Şu mutluluğumu ve sebebini size anlatmaya başlamadan önce, Almanya'nın Siegen kentine niçin ve nasıl geldiğimi açıklamam gerekiyor. Türkiye'de Aralık 2013 senesinde başlayan ve kademe kademe artan bir sancılı dönem olmuştu. Devlet kurumları ve kurumların başında bulunan bir kısım bürokrat ve politikacının hırsızlık, rüşvet ve kirli çıkar ilişkileri ortaya çıkmış, bu skandal ülke temelden sarsmıştı. 2016 senesinin 15 Temmuz'undaki askeri darbe girişimi de yolsuzluk olayının üzerine tüy dikmişti. Bu olaylar gerekçe yapılarak yüzbinlerin, hatta milyonların yaşamı korkunç bir şekilde mahvedildi. Ben de yaşamı sarsılanlardanım. Takatimin fevkinde sıkıntılar yaşadım. Başıma gelenler öyle bir aşamaya geldi ki altından asla kalkamam sanmıştım. Neyse ki bu sıkıntıların olumsuz psikolojisini daha büyük sıkıntılar sayesinde aştım. Evet! Bir çelişkili durum gibi ama gerçek bu! Benim için mutluluğun ve sevincin vesileleri yalnız güzel anlar, müspet hadiseler değildir. Olumsuzlukların üstesinden gelince de sevinir ve mutlu olurum. Şu yaşıma kadar en çok bu şekilde mutlu olduğumu söyleyebilirim. 15 Temmuz, askerin sivil hükümete karşı bir kalkışma oyunuydu. 16 Temmuz'dan sonra hükümetin çıkardığı yasalar, aldığı kararlar ile bizlerin tepesine indirdiği yumruğu gerçek bir darbeydi. Son derece sert ve acımasız bir darbe… Hâkim ve savcılardan başlamak üzere, akademisyen, doktor, hemşire, kâtip, mühendis, polis ve askerine kadar devlet kurumlarının yetişmiş, karakterli ve ahlaklı memurlarının hepsini tasfiye edip hapse koyarak bir kıyım yaptılar. Ben, o güne kadar ülke gençlerine eğitim veren örnek…