Novum Testamentum Psalmus

Olim, poesis sua verba proferebat, suam sapientiam habebat, sed num haec antiqua ars poetica animi hodierni labores superare potest? Volumen sacer emersit — liber nomine Psalmus Novi Testamenti notus, non solum religionis regno restrictus. Dux fessis, speculum iis qui verba quaerebant, vox autem iis qui non audiebantur, praefuit. Hic liber non praedicat, sed poetice meditatur. Audaces quaestiones proposuit quae per credendi cellas resonant: Num Deus adhuc inter nos habitat? Quid est fides in aetate dubitationis? Quale munus divinum agit in rete implicato societatis hodiernae? Et ultra mortem, num in horizontem incertum prospicere possumus, fatum generis humani contemplantes? Intra paginas eius, lector inveniret versus poeticos qui dolorem non abhorrerent. De vulneribus et occultis et crudis loquebantur — de iniuria silentio tolerata, de amore in umbris digitalibus quaesito, de matrimoniis a tempore et veritate probatis. Explorabat onera corporis et animi: certamen cum cibo, complexitatem cupiditatis, pondus difficultatum pecuniariarum, ignem irae, attractionem aequalium, et umbram addictionis. Attamen poesis in Psalmo Novi Testamenti non solum de hominibus in terra agit; oculos suos ad invisibilia tollit, praesentiam Angelorum et influxum Satanae explorans, et quomodo hae vires mundum inferius formant. Vitas Iesu et Apostoli Pauli persequitur — non ut figuras distantes fabularum, sed ut archetypos vivos quorum itinera adhuc corda quaerentium movent. Mirabilissimum omnium, capita ultima — Apocalypsis — in psalmos lyricos transformata sunt, quorum quisque numeratus et nominatus est, incipiens a Psalmo 151. Hae interpretationes poeticae claritatem et gratiam praebebant, permittentes ut prophetia non minus sentiretur quam intellegeretur. Hic liber non solum legitur, sed…