Chaos

In de twintigste eeuw zijn tot nu toe twee theorieën ontwikkeld die een revolutie in het wetenschappelijk denken hebben veroorzaakt: de relativiteitstheorie en de quantummechanica. Nu is er een derde: chaos. Het onderzoeksgebied is het toeval, de onvoorspelbaarheid, het raadselachtige; diepgaande bestuderìng leidt tot het inzicht dat ook in de chaos orde schuilt. De wetenschap van de chaos overschrijdt de traditionele grenzen van verschillende disciplines en verbindt diverse soorten onregelmatigheid die op het eerste gezicht niets met elkaar te maken hebben: de turbulentie van het weer met de ingewikkelde ritmes van het hart, de patronen van sneeuwvlokken met de structuren in woestijnzand. De aard van de wetenschap van de chaos is wiskundig, maar de vragen die gesteld worden zijn die waarover elk kind nadenkt: over de vorm van de wolk, over het opkringelen van rook en over het kolken van het water. De wetenschapsjournalist James Gleick beschrijft in Chaos de ontwikkeling van deze nieuwe wetenschap aan de hand van de persoonlijke ervaringen en ontdekkingen van drie geleerden. Het gaat om Edward Lorenz, die het zogenaamde vlindereffect ontdekte, dat ten grondslag ligt aan de onvoorspelbaarheid van het weer. Om Mitchell Feigenbaum, die een universele constante berekende. En om Benoit Mandelbrot met zijn ‘fractals’, die de willekeur van de vormen in de natuur geometrisch bepalen. ‘Zonder in technisch jargon te vervallen, weet Gleick de essentie van de wetenschappelijke ontwikkeling ook voor de leek duidelijk te maken. (…) Voor specialist en niet-specialist is Chaos van James Gleick een boek om in één ruk uit te lezen? De politie van het stadje Los Alamos in New Mexico maakte zich in 1074 korte tijd zorgen over een man die men elke nacht in het donker zag rondlopen, de…