Combattimento - Bach Restored: Four Concertos And A Partita (CD)

Uit een anekdote uit het begin van de 19e eeuw weten we dat Johann Sebastian Bach zijn twee concerti voor drie klavecimbels en strijkers (BWV 1063-64) schreef met het uitdrukkelijke doel om ze met zijn twee oudste zonen Wilhelm Friedemann en Carl Philipp Emanuel te spelen. Naar alle waarschijnlijkheid ontstonden deze stukken in het begin van de jaren 1730, toen beide briljante jongelingen nog thuis waren, mogelijk met het oog op de introductie van zijn zonen via deze concerti in het Leipziger Collegium Musicum, waarvan vader Bach in 1729 de leiding op zich had genomen. Dit paar driedubbele concerti zijn ongetwijfeld bewerkingen van verloren gegane originelen met solomelodie-instrumenten. Maar in tegenstelling tot de concerti voor één klavecimbel (en twee van de concerti voor twee klavecimbels) zijn er geen autografe bronnen van bekend. Ze bestaan alleen in kopieën, waarvan de vroegste van Bachs leerling Johann Friedrich Agricola zijn, die ze respectievelijk rond 1740 (Concerto in C groot BWV 1064) en na 1750 (Concerto in D klein BWV 1063) maakte. Het gebruik van maar liefst drie klavecimbelsolo's is op zichzelf een origineel idee, maar heeft dus eerder een pedagogische dan een puur muzikale achtergrond. Op muzikale gronden beoordeeld is de esthetiek van deze twee concerti in feite enigszins problematisch, iets wat steeds duidelijker wordt wanneer ze worden vergeleken met het Concert voor vier klavecimbels (BWV 1065), dat waarschijnlijk in dezelfde periode en onder vergelijkbare omstandigheden ontstond. In tegenstelling tot die voor drie klavecimbels is deze bewerking gebaseerd op een niet-Bachs origineel, namelijk een concerto voor vier violen van Antonio Vivaldi. In het originele werk slaagt Vivaldi erin om, ondanks de vier solerende violen, zijn typische transparante,…