Alles wel beschouwd

In Alles wel beschouwd blikt Simone de Beauvoir terug op de jaren zestig en vroege jaren zeventig, een periode waarin haar engagement steeds sterker werd. Ze beschrijft hoe politieke en sociale gebeurtenissen haar persoonlijke leven doorkruisten en haar overtuigingen verdiepten. De strijd tegen kolonialisme, de opkomst van nieuwe linkse bewegingen en de verantwoordelijkheid van intellectuelen vormen het decor waarin zij haar plaats zoekt. Tegelijkertijd ontwikkelt haar feministische bewustzijn zich verder. Waar De tweede sekse vooral een theoretische analyse bood, legt De Beauvoir in deze fase meer nadruk op activisme en directe betrokkenheid. Ze schrijft openhartig over de beperkingen die vrouwen blijven ondervinden, over de noodzaak van solidariteit en over de manier waarop persoonlijke vrijheid voortdurend wordt gevormd én bedreigd door maatschappelijke structuren. Ten slotte reflecteert ze op haar schrijverschap en haar relatie met Sartre, die ouderdom en aftakeling beginnen te ervaren. De Beauvoir onderzoekt wat haar werk heeft betekend, wat ze heeft willen uitdrukken en welke vragen haar blijven bezighouden. In haar terugblik vermengen melancholie, helder inzicht en een blijvend vertrouwen in de kracht van engagement zich tot een zelfportret dat zowel persoonlijk als filosofisch is.