Vagarosa

De Braziliaanse zangeres CéU debuteerde vier jaar geleden met een heerlijk zwoele zomerplaat, die uiteindelijk vier seizoenen lang mee bleek te gaan. Op haar titelloze debuut vermengde CéU op inventieve en bijzonder smaakvolle wijze invloeden uit de samba, bossa nova, Afrikaanse muziek, dub, reggae, soul, jazz, tropicalia en elektronica. Het leverde een warmbloedige plaat vol verleiding op, die zowel authentiek als eigentijds klonk. Sinds de release van CéU's debuut verstreken vier lange jaren (al maakte de Braziliaanse vorig jaar samen met een aantal bevriende muzikanten een nauwelijks opgemerkt tussendoortje), maar nu wordt eindelijk de langverwachte, maar door het succes van het debuut steeds weer uitgestelde, tweede plaat van de Braziliaanse gereleased. Vagarosa volgt grotendeels hetzelfde recept als het zo geprezen debuut, dat uiteindelijk zelfs een Grammy nominatie voor de beste plaat in de categorie wereldmuziek in de wacht wist te slepen.

CéU verkent op haar nieuwe plaat hooguit wat nadrukkelijker invloeden van buiten de traditionele Braziliaanse muziek en geeft het muzikale experiment net wat meer ruimte, maar tegelijkertijd is ook Vagarosa weer een heerlijke zomerplaat. Net als bijvoorbeeld Cibelle en Bebel Gilberto weet CéU muziek te maken die net zo vertrouwd en verleidelijk klinkt als de Braziliaanse muziek uit de jaren 60 en 70 van bijvoorbeeld Astrud Gilberto, maar die ook continu nieuwe wegen verkent. Op Vagarosa gebruikt CéU de zwoele Braziliaanse klanken als basis, maar op deze basis experimenteert ze naar hartenlust met alle stijlen die ook al op haar debuut opdoken. Vagarosa is hierdoor een plaat die je met een gerust hart op kunt zetten op een zomers feestje, maar het is ook een plaat die bij intensieve beluistering steeds weer nieuwe dingen laat…