Opieka duchowa w pielęgniarstwie

Opieka piel¿gniarska by¿a restrukturyzowana na przestrzeni swojej historii. Od lat 80. XX wieku ponowna ocena praktyki spo¿ecznej, politycznej, etycznej i estetycznej w spo¿ecze¿stwie by¿a wyränie widoczna w rosn¿cej liczbie publikacji krajowych i mi¿dzynarodowych. Ta nauka i sztuka czerpäy z budowy nowej wiedzy naukowej (szko¿y my¿li naukowej i filozoficznej) w celu udoskonalenia swojej praktyki. Piel¿gniarstwo potrzebuje nauki w swojej praktyce, aby uzasadni¿ techniki stosowane w opiece, a ponadto musi mie¿ ducha badawczego, wräliwo¿¿ i intuicj¿, aby opieka piel¿gniarska mog¿a by¿ charakteryzowana jako sztuka (NASCIMENTO et al., 2003). W zwi¿zku z tym mo¿emy równie¿ wywnioskowä, ¿e opieka piel¿gniarska jest zorganizowana i przenikni¿ta subiektywno¿ci¿ (duchem, esencj¿) osoby, która j¿ sprawuje, przybieraj¿c wymiar techniczny, zorganizowany i usystematyzowany, ale przenikni¿ty subiektywno¿ci¿, przestaj¿c by¿ jedynie praktycznym, zimnym i racjonalnym dziäaniem. W ten sposób cz¿owiek rodzi si¿ z potencjäem do sprawowania opieki i równie potrzebuje by¿ otoczony opiek¿.