Niels Mulder: De Derde Tijd

Na een lange carrière als antropoloog vestigt Niels Mulder (1935) zich hoog op de helling van Mt. Banáhaw (Filippijnen) en belicht de baan die hij door het leven trok. Dit resulteert in een vruchtbare derde tijd, waarin meer dan zijn geschiedenis als 'Beroepsvreemdeling' boven water komt. 'Je verleden vraagt om herkauwen en verteren, zodat het niet ver in je derde tijd als een spook uit een kast springt!' In Niels geval is het verleden een aangename vriend en prettig gezelschap om de lichamelijke ongemakken van de vorderende leeftijd te verzachten. Niels Mulder schetst met zijn relaas een voor velen zeer herkenbaar beeld van de ervaring van het oud en nog ouder worden in onze ‘derde tijd’ en spaart zichzelf niet. Je derde tijd in te gaan – of, in te moeten gaan – is voor velen benauwend; het is zoiets als het afleggen van je sociale identiteit en door te gaan als een niemand. (…) Dit vervlieden, de vergankelijkheid van omgeving, de flux van de mensen om je heen, het steeds nieuw-onverwachte en de maalstroom van opborrelende episodes van jaren her, maar ook het vervloeien van ‘je eigen zelf’, vormen de achtergrond waarop gebeurtenissen, bevindingen en observaties in ‘De derde tijd’ worden geprojecteerd. De ‘draad’ die door de stukjes loopt bestaat uit de ups & downs van belevenissen en stemmingen, van het demotiverende déjà vu tot de genoegens van de vaardige geest die verleden, heden en toekomende tijd in nieuw licht zet en de zaken als herboren laat zien. (…) In dit boek heb ik het druk met het ‘omkijken in verwondering’ en met het vaak minder enthousiaste registreren van wat het fysieke ‘oud en nog ouder’ met mij en leeftijdgenoten uithaalt. (…) (beeld omslag: ‘Magic Garden’, © Sandor Sweet, 2018)