De vrolijke tuchtheer van de Abderieten

VoorJacob Campo Weyerman, een veelzijdig en productief schrijver die met recht gekwalificeerd is als één van de schranderste geesten van de achttiende eeuw, was Breda een jeugdherinnering. Hij woonde er vanaf 1680, toen hij drie jaar oud was, en ging er naar school. Tot zijn veertigste bezocht hij de stad regelmatig. De band met Breda ging pas verloren toen in 1723 zijn moeder stierf. Het omvangrijke oeuvre van Weyerman bevat dan ook tal van herinneringen aan het 'Abdera' van zijn jonge jaren. Weyerman was een dubbeltalent: een bekwaam bloemschilder en een gevreesd en berucht auteur. Uit zijn tijdschriften blijkt dat hij - geen geboren maar wel getogen Bredenaar - een niet al te hoge dunk had van zijn stadgenoten, door hem spottend Abderieten genoemd. Maar wat is in die bladen feit en wat fictie? Waren de Bredenaars echt zo dom als hij ze voorstelde? Lazen de stadsbestuurders geen boeken, zoals hij beweerde? Lag Abdera werkelijk zo ver verwijderd van 'de Republiek der Geleerdheit'?