Ricardo Rapoport & Pascal Dubreuil - Antoine Dard: Sonates Pour Le Basson (CD)

Antoine Dard was een van de vele musici die zich in de achttiende eeuw bewogen in de kringen van de belangrijkste muzikale instellingen van de Franse monarchie: hij was eerste fagottist van de Académie Royale de Musique in Parijs en Grand hautbois de la Chambre et écuries du Roi in Versailles. Hoewel geen 'vergeten genie' uit de muziekgeschiedenis, kan de heer Dard - zoals hij al zijn partituren signeerde - zeker beschouwd worden als een componist van bijzonder belang. De volgende advertentie verscheen in de Parijse pers op 11 januari 1759: '6 sonates voor fagot, gecomponeerd door de heer Dard, zeer nuttig voor hen die dit instrument goed willen bespelen. Er wordt gezegd dat deze sonates uniek zijn in hun soort, en ook met succes op de violoncello kunnen worden gespeeld.' De stukken zijn opmerkelijk zowel binnen Dard's oeuvre als binnen de context van de 18e-eeuwse muziek in het algemeen, maar vooral als onderdeel van het specifieke fagotrepertoire. Dard gebruikt de fagot als ware het een opera-tenor, vaak met gebruikmaking van het zeer hoge register, naast andere moeilijke technieken, zoals geen enkele andere componist uit zijn tijd, of zelfs nog lang daarna, deed. Hoewel de grepentabellen voor de fagot vanaf de tweede helft van de 18e eeuw d'' of f'' vermelden, vraagt de muziek uit die tijd nooit om noten hoger dan g' of a'', met uitzondering van de mysterieus verheven orkestpartijen van Rameau en de beruchte bes van het concerto van Mozart. Maar zelfs deze bereiken niet hetzelfde register als de sonates. Het hoge register zou pas zestig jaar na Dard standaard worden, en pas na ontelbare verbeteringen in het instrumentontwerp. In melodisch opzicht is de fagotpartij, mede dankzij de overvloedige versieringen, zeer vol en lyrisch, en de mengeling van deze versieringen…