Ölülerin Günlüğü

Beni okuduğunda çoktan ölmüş olacağım. Ama sen henüz ölmedin. Mina Erdem’in hayatı kâğıt, tutkal ve sessizlikten ibarettir. Kadıköy’deki küçük atölyesinde başkalarının yırtık kitaplarını sabırla onarır. Kendi geçmişindeki yırtığa ise hiç dokunmaz. Sekiz yaşındaki sonbaharından geriye yalnızca bir boşluk kalmıştır. Bir sonbahar akşamı, yıkılmak üzere olan eski bir sahafın arka raflarında, nemden sayfaları birbirine yapışmış siyah bir defter bulur. Ne bir isim vardır ne bir tarih. Yalnızca ilk sayfadaki o cümle ve bir adamın sabah iskelede nasıl öleceğini anlatan tek bir kayıt. Ertesi sabah o adam Burgazada iskelesinde ölü bulunur. Polisin kimseye açıklamadığı bir ayrıntı defterde kelimesi kelimesine yazılıdır. Mina sayfaları ayırdıkça yeni isimler çıkar: bir doktor, bir komiser, bir avukat. Hepsi aynı adaya, aynı sonbahara bağlıdır. Kanıtlara bağlı Komiser Aras Demir, Mina’nın anlattıklarına inanmakta zorlanır, ta ki listedeki bir sonraki adı görene kadar. Sahafın yaşlı sahibi Nermin Hanım bildiğinden azını anlatır. Defterden bir sayfa sobada yanmıştır. Adada herkes, yirmi iki yıl önce kaybolan bir kız çocuğundan söz etmekten kaçınır. Defter bir kehanet midir, bir suçlama mı, yoksa çok daha karanlık bir şey mi? Ölümler bir ölünün mü, yoksa yaşayan birinin mi elinden çıkmaktadır? Mina’nın kafasındaki boşluk, onu korumak için mi oradadır? Çünkü defterin son sayfasında Mina’nın adı yazılıdır. Ve tarihi boştur. Ölülerin Günlüğü, İstanbul Adaları’nın çam kokulu yokuşlarında geçen, hafıza ve suskunluk üzerine kurulmuş bir psikolojik gerilim. İpuçları adil biçimde dağıtılmıştır. Son sayfayı çevirdiğinizde başa dönüp yeniden okumak isteyeceksiniz.