Hora incerta

Als in ‘Kippevleugels’ (’91) blijft Eijkelboom dicht bij huis in als vanzelfsprekende gedichten, dagelijkse dingen benoemend. Men vergisse zich niet, dit is niet zomaar, niet gewoon, hoe ‘gewoon’ ook klinkend, het is ‘simpelweg’ vrucht van meesterschap. De afdelingen hebben alle met de tijd te maken: 1. Tegen de tijd, een calendarium, 2. Op afstand, 3. Nu. Telkens vallen tegenstellingsparen op, als tussen neus en lippen gedebiteerd. Gelijktijdigheidservaringen van heden en verleden of andersom. Zo: ‘Want sneeuw is altijd weer van vroeger/ en ligt er altijd voor het eerst. / Het blijft omdat het overgaat.’ Uit ‘Op afstand’ een herinnering: ‘ik borg dit op voor later -/voor nu.’ Zijn verzen zijn vrij van vorm, steunen hier en daar even op een rijmklank. Een stem, gedempt en helder tegelijk. (Biblion recensie, Inge Lievaart.)