De tuinier

Een tuinier heeft zelden gebrek aan spullen. Wat ontbreekt is meestal de goede versie van iets wat er al ligt: de schaar die niet klemt, het kussen dat niet doorzakt, de gieter die begint te lekken zodra hij vol is. Dat is de hoek waarin dit lijstje staat.

De Felco 2 is het soort gereedschap dat mensen erven. Rechtshandig, met onderdelen die los te vervangen zijn, en een knipdiameter waar het meeste struikwerk onder valt. Wie er al een heeft, heeft hem waarschijnlijk al twintig jaar. Wie er geen heeft, snoeit met iets wat ooit bij de kassa meeging.

Knieën geven het eerder op dan ruggen. Het memoryfoam kniekussen van Talen Tools is daar het onopvallende antwoord op: dik genoeg om op grind te leggen, licht genoeg om met een voet te verslepen. Een cadeau dat pas in het tweede uur gewaardeerd wordt, en dan volledig.

Rozen zijn de reden dat er leren snoeihandschoenen bestaan. Gewone tuinhandschoenen houden op bij de pols, precies waar een tak begint. Deze lopen door over de onderarm, wat er onelegant uitziet en het verschil maakt tussen snoeien en bloeden.

Een verzinkte metalen gieter doet niets wat een plastic gieter niet doet, behalve blijven bestaan. Vijf liter is het punt waarop een volle gieter nog met één hand te tillen is. Hij mag buiten blijven staan en wordt daar alleen maar beter van, wat van weinig tuingereedschap te zeggen valt.

Onkruid wieden is een discussie over wortels. De WOLF-Garten onkruidsteker haalt de penwortel er in zijn geheel uit in plaats van de bovenkant af te breken, wat scheelt in hoe vaak dezelfde paardenbloem terugkomt. De steel past op het systeem waar de rest van hun gereedschap ook op past.

Voor wie het seizoen liever in februari begint dan in mei: de kweekset van Nature is de complete versie van een vensterbank vol yoghurtpotjes. Zaaien en stekken onder één deksel, en het geeft iemand iets te doen in de maanden dat de tuin zelf niets doet.

Wat er gezaaid is, is in april vergeten. Leisteen plantenbordjes lossen dat op met krijt in plaats van een vervagende viltstift, en ze zien er in een lege bak nog steeds uit alsof er iemand aandacht aan besteed heeft.

Tot slot het minst romantische en meest gebruikte: een tuinschort met veertien zakken. Het punt is niet de schort maar het niet meer teruglopen naar het schuurtje voor het touw, het mesje en de telefoon die je daar had laten liggen.