De thuiswerker

De thuiswerker noemde de keukentafel een kantoor en meent het inmiddels. Wat ontbreekt is alles wat op een echt kantoor iemand anders regelt: de stoel, de hoogte van het scherm, het licht.

Een bureaustoel die zich aanpast heeft een lendensteun, armleggers en een zitting die meebeweegt. De rug merkt het verschil in een week, en de keukenstoel gaat terug naar de keuken. Meer bureaustoelen.

Een monitorarm zet het scherm op ooghoogte en maakt het bureau eronder vrij. De nek is het eerste dat het merkt, en het bureau het tweede. Meer monitorbeugels.

Voor wie alleen een laptop heeft: een laptopstandaard. Hij tilt de laptop tot het scherm op ooghoogte staat, en een los toetsenbord doet de rest. Meer laptopstandaards.

Een webcam die scherper is dan die van de laptop is voor de calls waarin je er niet uit wilt zien als een schaduw met een raam erachter. Hij staat bovenop het scherm en volgt je als je opstaat. Meer webcams.

Een bureaulamp die draadloos oplaadt zet het licht op het toetsenbord en de telefoon op de voet, en er is één kabel minder om over te struikelen.

En een koptelefoon met ruisonderdrukking. De wasmachine en de buren verdwijnen, en de call klinkt alsof er een kantoor omheen staat, wat het hele punt van thuiswerken was. Meer koptelefoons.

Wie twee schermen heeft, neemt een arm voor twee schermen: naast elkaar op één voet, en het bureau eronder is weer van de koffie. Meer monitorbeugels.

En een kabelgoot onder het bureau, die onder het blad klemt en de stekkerdoos en de kabels opslokt. De vloer is weer een vloer, en de robotstofzuiger komt weer langs. Meer kabelgoten.