Van Constantijntje tot Tonio

Al in de vroegmoderne tijd wist Joost van den Vondel zijn publiek diep te raken met het gedicht over zijn overleden zoontje Constantijntje. Ook in de negentiende eeuw uitten vele dichters het verdriet om hun gestorven kinderen in hun werk, zoals Willem Bilderdijk, Hendrik Tollens en François HaverSchmidt. Recentelijk is er een ware hausse aan 'dodekindliteratuur'. Denk maar eens aan Schaduwkind van P.F. Thomése, Contrapunt van Anna Enquist en Tonio van A.F.Th. van der Heijden. Ook in de jeugdliteratuur komt het thema voor. Deze bundel sluit aan bij de huidige internationale belangstelling voor representations of childhood death in kunst en literatuur. Er wordt ingegaan op de achtergrond van deze literatuur en het effect ervan op lezers. Als geheel biedt deze bundel een overzicht van hoe het dode kind in de loop der tijd is gerepresenteerd in de Nederlandse literatuur, vanaf de middeleeuwen tot nu. Inhoud: RICK HONINGS/OLGA VAN MARION/TIM VERGEER, Van Constantijntje tot Tonio. Bij wijze van inleiding Middeleeuwen en Vroegmoderne tijd: LUDO JONGEN, 'Mijn herte ontsinct mi'. Dode kinderen in Middelnederlandse teksten OLGA VAN MARION, Is God een krokodil? Vondel, 'Constantijntje' en de predestinatieleer TIM VERGEER, 'Ik heb mijzelf verraden en voel met recht de nasmart van mijn daden'. Over rouwverwerking bij een dochteroffer in Vondels Jeptha (1659) RIETJE VAN VLIET, 'Komt, juichen wij op Santjes graf!' Troost en berusting bij de dood van een kind (1700-1800) Negentiende eeuw: RICK HONINGS, De carrousel van de dood. Willem Bilderdijk en zijn overleden kinderen LOTTE JENSEN, 'Treuren wil ik, eenzaam dwalen'. Hendrik Tollens over de dood van zijn dochtertjes TON VAN DER WOUDEN, 'In een vuile sloot had Hij hem gesmoord'. Kinderdood en de theodicee in 'Mijn broertje' van…