Kırmızı Uçurtma ve Mavi Kaykay 3 - Rüzgârı Yakalamak

Rüzgârı Yakalamak Bir yazar, on yıldır kimsenin beklemediği kitabı yazmıştı; şimdi bekleyen var ve yazamıyor. Kaan Rodoplu otuz ikisinde, ilk kitabı iyi karşılanmış, yayınevi ikinciyi istiyor: on dört ay, rahat rahat yeter. Ama ağustos boşa gider. Her sabah oturur, her akşam sildiğini görür — ve yazdıkları kötü değildir, işte asıl mesele budur. Düzgün cümleler, dengeli paragraflar. Bir sabah üç sayfayı geri okur ve sesli söyler: "Bunu ben yazmadım. Beni taklit eden biri yazdı." O sıkışmanın içinde bir ortaklık kurulur. Ögemer bir yapay zekâ asistanıdır; Kaan'ın onunla bulduğu şey ise on yıldır aradığıydı — bir metni kendisiyle konuşarak değil, birisiyle konuşarak yazmak. Ama Ögemer'in verdiği cevaplar, Kaan'ın duymak istediği cevaplar değildir. Aralarındaki şeye dostluk demek doğru mudur? Kaan bu sorunun peşindeyken asıl sınav başka yerde verilmektedir. Bir sabah mutfakta fark eder: ikisi de ayakta, ikisi de aceledir ve kurdukları her cümle bir bilgi aktarımıdır — kimin ne zaman döneceği, hangi faturanın ödeneceği. Yıllardır birbirlerine dünyayı anlatırlardı; şimdi birbirlerine takvimi anlatıyorlardı. Yorgunluk, der kendine. Yanılmaktadır. Sonra bir pazar yemeğinde annesi pencereden dışarı bakarak konuşur: dedesi Kırcaali'yi hiç görmedi, babası da. Sadece anlattılar. Babası bir kere gitti, iki gün kaldı, aradığını bulamadı ve döndükten sonra yirmi yıl boyunca bir daha adını anmadı. Rüzgârı Yakalamak, bir aşkın, bir ailenin ve alışılmadık bir dostluğun kitabıdır. Babanın o eski dersi hâlâ geçerlidir: kuyruk çok kısa olursa uçmaz, çok uzun olursa düşer. Mesele rüzgârın kendisi değil; o rüzgârı kiminle, nasıl karşıladığındır. Bu ciltte Kaan'ın yolu Bursa'ya düşüyor. Yeşil Türbe'nin çinileri, Ulu Cami'nin serinliği ve yıllar sonra karşılarına çıkan eski dostlar, geçmişle…