Mutluluk Soyu

yaşadıklarımız hep ‘Ben ve Köy’ adlı eserin Mona Lisa’sı namazımız ise vitrindeki ziynet eşyalarına bakan şu kadının yaşayamadıklarını unutması gibi çünkü güllerin kışın daha çok ihtiyacı var gül gibi kokmaya çünkü yaşar ‘unutulanlar’ hikayesi dağların bulutlara dahi anlatmakta çekindiklerinde bu yüzden yakalanmadan boş yere gecesi olmayan karanlıklara ekeriz Veysel’in hasretiyle göğün boşluklarına sarışın buğdayı rüyalarımızın tasasız hallerini kalsa da kalbimiz mavi hecede günlerce sürgün mevsimlerimiz bile ama kıskanırsa gözlerimize yar olmuş gelincik ve başakları bırakırız hayallerimizi düşmemek için çocukların dizlerinin üstüne düşmesi gibi öyle ya da böyle ama olmuş düşmek kaderimiz