De Honderd Gezichten Van Ester Hartog

Twee mensen zonder verleden gingen samen een toekomst zoeken, die toekomst is nu een verleden in foto's van dit samen zijn. Tijdens de grote werkloosheid begin jaren 1930 bedacht ik dat het beter staat armoe te lijden als (romantisch) kunstenaar dan als werkloze kantoorbediende. De foto als "nieuwe fotografie" was een verruiming van de mogelijkheden van de kunst - Ik maakte kennis met Dick Elffers, die begonnen was in de reclame een bestaan op te bouwen met de fotografie als medium. Ik werd zijn assistent. Daarmee kwamen Sofie Hartog, Paul Schuitema en Piet Zwart in de cirkel van bekenden. De laatste heeft mij nog een camera geleend, waarmee ik de foto van die tramrails met de decoratieve bochten heb gemaakt. Bij Sofie maakte ik kennis met haar jongere zuster - Esther, die in korte tijd haar moeder en daarna haar naaste vriendin verloor. Als troost gingen wij met zijn vieren naar Parijs. Ik liep veel gearmd met Esther, we praatten veel, hadden veel dezelfde voorkeuren op tentoonstellingen en bij boekwinkels. De thuisreis was voor mij niet Rotterdam maar Amsterdam. In 1935 begint het verhaal van het boek met de foto van Esther in de hotelkamer en de foto met een uitzicht vanuit die kamer op de boulevard Edgar Quinet. --