Bonifatius en de kerk van Nederland

Aan de betekenis van Willibrord als grondlegger van de Utrechtse kerk – de basis van het bisdom Utrecht in de Middeleeuwen – is in het onderzoek en in tal van publicaties de nodige aandacht besteed. De rol echter die zijn aanvankelijke leerling Bonifatius in Utrecht heeft gespeeld, is tot nu toe veel minder voor het voetlicht gekomen. Bonifatius kennen veel mensen vooral als de martelaar-missionaris die in 754 in Dokkum werd vermoord door Friezen. Al minder bekend is bij velen dat Bonifatius – na een drietal jaren Willibrord in Friesland te hebben geassisteerd bij zijn missiewerk – in Germanië (vooral Hessen en Thüringen) een grootse eigen carrière als missionaris heeft gehad en daarna als initiator van hervormingen binnen de toenmalige Frankische kerk en haar oriëntatie op de paus in Rome is uitgegroeid tot een figuur van Europese statuur. Dat hij zich tegelijkertijd ook steeds zeer betrokken is blijven voelen bij de Utrechtse kerk, is tot op heden in het historisch onderzoek en de beeldvorming onvoldoende onderkend. Bonifatius heeft evenwel in Utrecht in de jaren veertig van de achtste eeuw niet alleen een nieuwe aan Sint-Salvator gewijde kerk gebouwd, maar zich ook beijverd voor het voortbestaan van de Utrechtse kerk als zelfstandige kerk en zetel van een direct onder Rome staand bisdom. In deze publicatie worden de resultaten gepresenteerd van nieuw onderzoek naar die rol en betekenis van Bonifatius voor de Utrechtse kerk en het – een groot deel van het huidige Nederland omvattende – middeleeuwse bisdom Utrecht. Ook wordt in deze studie aan de hand van alle beschikbare bronnen, zowel archeologische als historische, een nieuwe visie gepresenteerd op de ontwikkeling van de eerste kerkelijke bebouwing in Utrecht. Literaire adressenbank